Ari's Grote Recessie

2006
Lettergrootte:   
In de zomer van 2006 schreef ik vanuit New York een klein berichtje voor NRC Handelsblad: 'Huizenprijs VS gedaald.' Terugkijkend was dat het begin.

Wall Street, foto: Freek Staps

Ik ben correspondent in New York en niemand raakte echt opgewonden van het nieuws over de huizenprijs. Het waren goede tijden in New York, met vijf keer per week uit eten, dure kleren en uit pure luiheid taxi's nemen. Niemand wist dat dit het begin van de Grote Recessie zou worden. Daarna volgden spannende tijden op de beurs, maar ook dat was voor de meeste New Yorkers nog steeds vrij abstract.

Begin 2008 liep ik een keer het beursgebouw uit en zag op Wall Street een jongen staan met een muts op, de kraag omhoog tegen de kou en in zijn handen een bruinkartonnen bord. WILL TRADE FOR FOOD, had hij geschreven. Hij wilde handelen op de beurs in ruil voor eten. Een geintje, dacht ik nog. Maar Ari was doodserieus. Hij werkte ooit bij Goldman Sachs, daarna bij Bank of America maar hij was zijn baan en daarmee zijn leven kwijtgeraakt.

Ari en ik hielden contact en de crisis begon om zich heen te slaan. Amerika veranderde, Amerikanen werden geraakt. Mijn omslagpunt kwam toen Ari me vertelde dat hij twintig vrienden had die ontslagen waren. Twintig? Zou ik ooit twintig vrienden hebben die allemaal zonder werk zaten? Ari's optelsom maakte indruk.

De stad veranderde. Het werd zomer, winter, weer zomer en nu ik dit schrijf - eind 2009 - staat tien procent van de winkelpanden in de stad leeg. Daar werkten ooit mensen. Waar ik woon is een heel stratenblok winkelvrij. Mijn wijk heet Upper West Side en heeft een goede naam, de straat heet Broadway en is wereldberoemd. Maar geen bedrijf dat er een winkel wil openen. Op een van de ramen heeft iemand met een zwarte stift een verzoek achtergelaten: 'Please no more banks.'

Ari probeerde nog bretels aan toeristen te verkopen op Wall Street, maar die bleken ook minder geld te hebben of bleven zelfs helemaal weg. Werk is nauwelijks te vinden en (ex-)bankiers worden met de nek aangekeken. Ari was een paria geworden. Toen was het mooi geweest. Ari vulde een paar dozen met spullen, liet zijn luxe appartement in het zuiden van Manhattan voor wat het was en belde weer bij zijn ouders aan. Daar slaapt hij nu, in de kelder, tussen de dozen met onverkochte bretels, ver weg van New York. Ari's Grote Recessie maakte een einde aan zijn New York.